Niewątpliwie doświadczenia z okresu dzieciństwa mają ogromny wpływ na to, jacy jesteśmy. Wczesnodziecięce interakcje z innymi ludźmi budują nasze przywiązanie i przekładają się na funkcjonowanie w relacjach w dorosłości.
Czym jest przywiązanie?
Przywiązanie to stan, w którym dziecko dąży do kontaktu i bliskości z figurą szczególnie w sytuacji, gdy się boi lub jest chore.
John Bowlby – brytyjski psychiatra i psychoanalityk, a także twórca teorii przywiązania – twierdzi, że istnieje tendencja do występowania takich samych wzorców przywiązania między dorosłymi partnerami związków romantycznych, jakie występowały między rodzicami/opiekunami.
Ainsworth wyróżniają trzy style przywiązania:
- Bezpieczny
- Unikowy
- Lękowo-ambiwalentny
Bezpieczny styl przywiązania
Osoby, które charakteryzują się bezpiecznym stylem przywiązania czerpią satysfakcję z bliskości z partnerem oraz postrzegają go jako rzetelnego i godnego zaufania.Tworzą stabilne, nasycone pozytywnymi emocjami związki.
Wynika to z częstego i długotrwałego kontaktu z obiektem przywiązania w dzieciństwie. Rodzic/opiekun był responsywny i reagujący na sygnały dziecka w adekwatny sposób.
Unikowy styl przywiązania
Osoby unikowo przywiązane są niedostępne emocjonalnie, nie odczuwają satysfakcji z tworzenia relacji z partnerem, wręcz przejawiają niechęć do angażowania się w związek. Poza tym są nieufne, a wszelka bliskość i intymne kontakty wzbudzają w nich obawy i wycofanie.
Dzieje się tak, ponieważ w dzieciństwie ich obiekt przywiązania w sytuacjach dystresu był niedostępny. Takie zachowanie kształtuje w dziecku przekonanie, że nie jest ono godne miłości – w sytuacjach trudnych unika obiektu przywiązania, ponieważ uważa, że i tak nie odnajdzie w nim ukojenia.
Lękowo-ambiwalentny styl przywiązania
Osoby o lękowo-ambiwalentnym stylu przywiązania charakteryzują się niepokojem o trwałość związku i obawą przed utratą bliskiej osoby. Zamartwiają się tym, że partner postrzega ich relację jako nieatrakcyjną, więc może szukać innej, alternatywnej. To rodzi w nich niepokój i zmniejsza poczucie bezpieczeństwa w związku.
Wynika to z faktu, że w dzieciństwie ich obiekt przywiązania był niestabilny – pojawiał się i znikał, bez możliwości przewidzenia, kiedy jest dostępny, a kiedy nie.
Zdezorganizowany styl przywiązania
Badaczki Mary Main i Judith Solomon wyróżniają jeszcze jeden styl przywiązania – zdezorganizowany. Pojawia się on w sytuacjach szczególnie trudnych, kiedy rodzic/opiekun zaniedbuje lub krzywdzi dziecko. Osoby, które charakteryzują się tym stylem przywiązania cechuje zdezorganizowanie i niespójność. Oprócz tego są stale czujne i kontrolujące.
Terapia
Spotkania z psychologiem mogą znacząco pomóc w zrozumieniu własnego stylu przywiązania, który kształtuje nasze relacje i sposób przeżywania bliskości. Wspólnie z terapeutą można ocenić, jaki styl dominuje w naszych więziach oraz jakie doświadczenia wpłynęły na jego ukształtowanie. Dzięki temu możliwe jest świadome przepracowanie schematów emocjonalnych i reakcji, które mogą utrudniać budowanie zdrowych relacji. Terapia w MindNest daje przestrzeń do eksplorowania nowych sposobów tworzenia więzi, rozwijania większej pewności siebie w relacjach oraz budowania bardziej satysfakcjonujących i stabilnych kontaktów z innymi.
Ciekawostka
Styl przywiązania nie musi być jeden na całe życie.
Autor: Anna Szreder
Sprawdź nasz inny artykuł: Redefinicja miłości – mit drugiej połówki